No compostelán barrio de Vista Alegre sempre existió unha gran afición pola práctica do fútbol. Así referéndano nomes como Gimnástico de Vista Alegre, Club Tarelo, Atlético Vista Alegre e outros más, pois non lles era necesario un club aos mozos para pasarse as tardes de verán, dálle que che pego á pelota no campo de Lermo.

Como resultado da fusión de dous destes equipos, nace en 1948 o Club Vista Alegre SD. Foi motivo causante do feito que dous destacados xogadores dun equipo anterior, recentemente ascendido, ao non ter a idade necesaria para competir nunha categoría superior, promovesen a creación do novo equipo. Mauro Rodríguez Ferreiro “Merrellas”, Ángel Otero Bueno “Lito Quan” e Carlos Rodríguez Martínez “Faísca” representaban a voz cantante do nacente Vista Alegre SD.

Na tempada 1948-49 participaba, unha vez federado o novo Club, nunha competición homologada, o campionato de Infantís que, por aquel entón, disputábase no Estadio da Residencia. Hai que lembrar nesta primeira etapa ao señor Tucho, única persoa de idade que lles acompañaba e que insuflaba aos rapaces unha gran confianza.

Na tempada 49-50, o Vista Alegre SD se proclamó campeón. O ascenso está servido, o que leva aos raparigos para encomendar a dirección técnica e económica a persoas de más idade, merecedoras da súa confianza.

Destacar que por entón a base económica do Vista Alegre estaba sustentada por sancións que os mesmos xogadores se imponían -por non asistir a adestramentos, faltas de obediencia no campo etc.- á parte dunha ou dúas pesetas que cada un achegaba os domingos; creando un fondo común para paliar os gastos que puidesen ir xurdindo.

También hai que mencionar a Manolo “Marayeiro” zapateiro do barrio e un dos primeiros en preocuparse e colaborar cos rapaces. Precisamente, o baixo da súa casa pode considerarse como o primeiro dos locais sociais dos que dispuxo o club. Local con piso de terra, onde se reunían os xogadores e gardábase o cestón. Este había sido comprado polos mesmos xogadores a base das sancións anteriormente reseñadas. Pero non acaba aquí a colaboración do señor Manolo, posto que ejerció de mestre de oficio de homes como Mauro, enseñándole a taquear botas e mesmo a coser balóns, nun intento de minguar ao máximo o capítulo de gastos.

Por mediación de Antonio Ramos, animoso deportista, se contactó con diversos sectores que más tarde serían os que se preocuparían polo futuro do Club; e quen nun malgaste de entusiasmo decidiron subirse ao más alto dentro do panorama futbolístico local proxectando, á súa vez, un elevado número de xogadores a equipos de superior categoría como Ouvella, Carretero, Botana, Miguel, Lito, Paco, Mauro, Faísca, Abraldes, Enrique e Cachucho, entre outros.

Reunidos todos os que acudiron á chamada de Antonio Ramos, se constituyó unha xunta directiva formada por Manuel Fandiñou (presidente honorario); Francisco Bello (presidente); Juan Otero González (vicepresidente); José Míguez González (secretario); Domingo Miramontes (contable); Manuel Requeijo (tesoureiro) e os vogais: José Viqueira, José Posse, Fernando de la Fuente e Juan Iglesias Ordóñez.

Esta Directiva tenía #ante sí un arduo labor e a verdade é que redundó en beneficio do club. Examinado o material, se comprobó que sóo se disponía de unhas camisolas coas cores do Deportivo, donativo do señor Fandiñou. Como a tempada comezaba e non disponíao Club dun só par de botas nin de fondos para compralas, se convocó unha xunta na que se expuxo o problema. O vicepresidente, señor Otero, tivo o xesto -eloxiado por todos- de anticipar a cantidade de 1.600 pesetas para que o máis axiña posible fixésense unhas de encarga.

Os afeccionados, que por aquelas datas e a pesar de resonantes vitorias alcanzadas #ante cualificados rivais non creían na potencialidade do equipo, comezada a tempada, observaron que como aqueles xuvenís practicando un fútbol de verdadeira calidade, cultivaban triunfos nos que ninguén pensase. Era este Vista Alegre un equipo composto no seu maioría por homes de curta talla física, pero cunha envexable calidade técnica.

Foi tanta a afición espertada polo novo Club, que cando xogaba un partido todas as portas do compostelán barrio quedaban pechadas para arroupar ao equipo. Cando se comenzó a xogar en Santa Isabel, era enorme a expectación que levantaba. En ocasións e especialmente nos seus enfrontamentos con La Salle, Imperio e outros equipos fanfurriñeiros desta Liga, quedaba curto o aforo do estadio, subiéndose os afeccionados ao muro que separaba o Presidio do recinto deportivo, con grave risco da súa integridade física, para presenciar o encontro.

Desde un primeiro momento se entabló unha enconada loita polo título entre La Salle e o Vista Alegre, que se resolvió favorablemente para as cores de La Salle, por unha mínima diferencia no último partido da liga.

Non cabe dúbida de que, deportivamente, o éxito obtido había sido grande. Hacía añvos que a competición de Modestos da nosa cidade había decaído levantando pouco interés entre os afeccionados. A competición, con xogadores pouco preparados, non tenía alicientes, salvándose únicamente da mediocridade o equipo de La Salle. O ascenso do Vista Alegre obtivo como froitos inmediatos o crecemento do interés por parte dos afeccionados, que reviviron pasadas époucas douradas do fútbol Modesto local, como a dos enfrontamentos entre os conxuntos do Gelmírez e o Racing de San Lorenzo.

Á vez que se ascendía deportivamente, crecían os enfrontamentos entre os directivos, o que llevó ao presidente, señor Bello, a presentar o seu dimisión. Ésta foi aceptada, pasando a desempeñar o cargo Juan Otero e ocupando a vicepresidencia Manuel Velasco. También presentaron o seu dimisión o señor Fandiñou, presidente de honra e o delegado, señor Ramos. Foron nomeados, por unanimidade, como delegado Antonio Vilela e ao señor Rocha como vicepresidente, cargos ratificados na reunión da Xunta directiva o 15 de marzo de 1952.

Avanzada a tempada, o Vista Alegre se clasificó como campeón da Copa de Santiago, después de eliminar ao La Salle e vencer na final ao Ulla de Puentecesures polo tenteo de 4-2. Esta Copa pasó a incrementar o curto pero brillante historial deportivo da entidade, no que xa figuraba o “I Torneo Asociación da Prensa” doado por El Correo Gallego. O éxito llegó tras un reñido partido contra La Salle (2-1). Un duelo que promovió un dos primeiros “llenazos” do campo municipal de Santa Isabel.

Ao finalizar o torneo de Copa, o Comité Local repartió os fondos de taquillaje entre os equipos participantes en @dicha competición e percibindo o campeón, o Vista Alegre SD, a cantidade de 1.800 pesetas. Estas, xunto con algúns aforros, empregáronse na compra de quince equipaxes completas coas cores azulgranas, de tipo arlequinado. Así mesmo, se adquirió o utillaje imprescindible para un equipo de fútbol, o que, unido ás botas, que xa eran propiedade, dejó ao club preparado no que a material deportivo refírese.

O equipo vistaalegrista comenzó a soar no ámbito da geografía rexional. É contrastada o seu participación en numerosos torneos e partidos amigables por toda nosa región, onde o equipo acode buscando sempre o éxito tanto deportivo como económico.

Esta mesma tempada, o Club Arenal interésase polos servizos de catro xogadores do Vista Alegre: Faísca, Abraldes, Carretero e Miguel. A directiva acordó dar a liberdade aos jóvenes deportistas quen pasou a defender as cores do seu novo equipo.

Ao comezar a tempada 52-53 vese o Vista Alegre na necesidade de buscar novos valores xa que non conta con persoal suficiente para comezar a tempada. Asinan contrato co Club: Cuca, Nando, David e os irmáns Villa. Pero pronto se renovan os problemas ao causar baixa os dous primeiros e ser sancionados os demás. Preséntase de novo o perentorio problema de falta de xogadores, decidindo a directiva a fichaxe de: Ochoa, Barrios, Pereiro e Nogueira, a quen se lle suponía con capacidade necesaria para sacar ao equipo da súa mala serie. Ao non existir unha continuidade nas aliñacións, o equipo non mostró sobre o terreo de xogo a mesma cohesión que tempadas anteriores, sendo leste un feito moi lamentado polos seus seguidores. A pesar de todo, e grazas aos continuos reforzos, o Vista Alegre preséntase na recta final da liga con dous puntos de vantaxe sobre o seu inmediato rival, La Salle. De novo cóntase cos servizos de Nando, Cuca, Faísca e Miguel -éste último cedido polo Arenal-. Contrátase así mesmo ao preparador do Club Santiago, señor Cuns, con vistas ao partido contra La Salle que había espertado expectación e no que ambos se xogaban o título.

En Xunta celebrada o 18 de maio de 1953 e con asistencia de Manuel Velasco, Manuel Requeijo, Manuel Vilela, Manuel Sande, José Iglesias, Antonio Vilela e José Míguez se examinó debidamente o estado das contas, resultando que en caixa se disponía de 245 pesetas. Como se había acordado co señor Cuns unha gratificación de 125 pesetas e 25 más para o preparador físico, o resultado é que a sociedade tenía un activo de 100 pesetas, cantidade insuficiente para sufragar os gastos que orixinaban o partido contra o cadro lasaliano. Por todo iso se acordó abrir unha suscripción entre os directivos e os afeccionados do barrio. También se decidió propoñer ao señor Acosta, médico da zona, para a presidencia do Club por causar baixa Juan Otero.

Foi o doutor Acosta uno dos grandes afeccionados do Vista Alegre SD. Solía baixar aos vestiarios animando aos xogadores e aconsejándoles que, debido á súa talla física, debían rasear os balóns. O galeno, coa súa esposa, también dejó pegada na inchada do Compostela, quen os lembra cariñosamente como “Vos do ladrillo”.

 

TITULOS DO VISTA ALEGRE SD NA liga DE MODESTOS

  • 1950-51: Liga de ascenso
  • 1951-52: Campeón da Copa de Santiago
  • 1952-53: Campeón de Liga
  • 1955-56: Campeón de Liga e Copa
  • 1958-59: Campeón de Copa
  • 1959-60: Campeón de Copa
  • 1960-61: Campeón de Liga e Copa
  • 1961-62: Campeón de Liga e Copa
  • 1962-63: Campeón de Liga
  • 1963-64: Campeón de Liga e Copa
  • 1965-66: Campeón de Liga
  • 1966-67: Campeón de Liga e Copa
  • 1967-68: Campeón de Liga e Copa
  • 1968-69: Campeón Copa
  • 1969-70: Campeón de Copa
  • 1970-71: Campeón de Liga
  • 1971-72: Campeón de Liga e Copa

Todos estes títulos están homologados pola Federación Galega de Fútbol, órgano reitor do noso deporte. Así mesmo, no añou 1960, a Delegación Nacional de Deportes pidió o historial de todos os clubs do país afiliados á mesma, recibindo o Vista Alegre SD un diploma que o acredita como o equipo modesto más galardoado de España en a consecución de títulos oficiais.

ASCENSO DE CATEGORÍA

Movido pola inquietude dos seus dirixentes, a entidade decide abandonar a liga de Modestos e incorpórase á liga do Sar, único camiño posible para alcanzar unha categoría superior. Así na tempada 1972-73 milita na Segunda División da liga do Sar, onde se proclama campeón.

É cando e grazas á xenerosa cesión duns terreos para a construcción dun campo propio, feita polo Colexio Maior Gelmirez, e ás prestacións persoais de Mauro Ferreiro e un reducido grupo de colaboradores, o equipo puido debutar na nova categoría. A inauguración do campo constituyó un éxito apoteósico de público. Chegando os coches ata o Romañou. A festa deportiva estivo a cargo da SD Compostela e o Pontevedra. O saque de honra fíxoo o primeiro internacional que tivo a cidade compostelá na persoa de Veloso. Tal foi o éxito da estrea que a mesma tivo eco en toda a prensa galega.

Na tempada 1974-75 o Vista Alegre proclámase campeón da Primeira División na liga do Sar, o que leva á Federación Galega a propoñerlle a disputa dunha liguiña de ascenso nun intento de subir á Rexional Preferente. Conséguese o ascenso de categoría, sendo moi festexado por toda a afición.

Conseguido o ascenso á Rexional Preferente e debido á normativa vixente para esta categoría, se lle prohibe ao Vista Alegre SD o uso do campo dos Maristas por non reunir as condicións de accesos, medidas, vestiarios... Esta circunstancia leva á entidade, presidida nese momento por Luciano Pérez a solicitar ao Concello de Santiago o permiso para poder utilizar as instalacións municipais de Santa Isabel como único equipo da cidade na categoría. O Concello compostelán, en pleno celebrado o 3 de setembro de 1975, decide que o Vista Alegre SD utilice ditas instalacións conxuntamente coa SD Compostela, primeiro equipo da cidade e que militaba na Terceira División.

O crecemento da entidade vistaalegrista non se detivo nese gran éxito porque na tempada 1979-80, agora con Ignacio Gago como presidente e con Adolfo Muiñvos “Fito” na dirección técnica lógrase o maior dos fitos da escuadra santiaguesa no seu longo periplo. O Vista alcanza a Terceira División Nacional na que compitió durante dez tempadas consecutivas.

1980-81 (cun 6º posto), 1981-82 (8º), 1982-83 (11º), 1983-84 (17º), 1984-85 (13º), 1985-86 (12º), 1986-87 (9º), 1987-88 (15º), 1988-89 (11º) e a 1989-90 (20º) na que se volvió á Rexional Preferente. Por medio unha participación na Copa do Rey grazas a ese 6º posto alcanzado na tempada da estrea na categoría Nacional.

Con todo, o excelente labor de traballo de canteira reflectido con en as aliñacións cunha gran cantidade de xogadores saídos da súa filial Atlético Vista Alegre, también fíxolles vivir aos afeccionados da entidade añvos moi felices co ascenso á máxima categoría de o fútbol xuvenil. Nesa tempada 1979-80 se fraguó o ascenso á División de honra onde se enfrontaron aos transatlánticos como o Real Madrid, Atlético, Sporting de Gijón, Valladolid...